Albums·CD's / LP's·Muziek

Soundgarden – Superunknown

Wie A zegt moet B zeggen… Dus na de nummer 1, volgt logischerwijs de nummer 2 uit de collectie 🙂 Voor de tijdsgeest: we blijven nog even hangen in 1994!

Werd de grunge vooral overheerst door Nirvana en Pearl Jam, dan had ik het in eerste instantie meer voor de ietwat afwijkende sound van Soundgarden. Wat er mij aan doet denken: dit is mogelijks een rode draad doorheen mijn volledige muzikale collectie en -smaak. Nooit echt grote liefhebber van de ‘grote’ bands, maar altijd van die ietwat afwijkende bands, die net buiten de lijntjes kleuren… Muzieksmaak is en blijft persoonlijk, dus is het nooit eenvoudig om uit te leggen wat een bepaald album of geluid zo speciaal maakt. Maar een beetje afwijken van de ‘norm’ kan dus nooit kwaad 😉

Met een stevig gitaargeluid  (gezellig ronkend, en met veel ruimte voor soleerwerk), een solide drumbasis, en een bas goed in de mix stuwde het geluid van Soundgarden – en Superunknown in het bijzonder* – mij wellicht al een stuk in de richting van de zwaardere metalen. En dan heb ik wellicht het bekendste element nog niet vermeld, namelijk de zang van Chris Cornell. Soms wat hoog, snerpend. Maar bovenal een heel typerend en uniek stemgeluid. Afgaand op ander werk van Soundgarden (en andere bands) blijft dit wat mij betreft nog altijd zijn beste albumprestatie.

SuperunknownHoe dan ook, als 15-jarige de ideale mix die mij vastgreep, en eigenlijk nooit helemaal heeft losgelaten.
In verhouding tot Therapy?’s Troublegum klinkt Superunknown (of ander werk van Soundgarden of Cornell) nog altijd regelmatig door de speakers.

Met een speelduur van een goeie 73 minuten klokt Superunknown stevig door – respect voor de hedendaagse 15-jarige die zo’n rit nog wil uitzitten! – zonder effectief te vervelen, en dat zegt al veel. Toegegeven, niet elk nummer is er boenk op. Zo was ik nooit echt fan van Half (nog altijd niet, eigenlijk…), of kon ik Head Down ook pas later meer appreciëren.  Maar voor de rest bestaat het album uit een opeenvolging van stevige, goed in het gehoor liggende songs. Superunknown20

Persoonlijke favorieten zijn Fell On Black Days, titelnummer Superunkwown, Fresh Tendrils, het ‘doomy’ 4th of July en uiteraard de album-opener Let Me Drown, waarmee ik het album in eerste instantie leerde kennen.

Ook hier is de uitgave op plaat (in mijn geval de 20-jarige jubileum editie) een aanrader.

Rest mij enkel nog een nieuwe datum toe te voegen aan het lijstje waarop de wereld eventjes stil stond: 18 mei 2017. Helaas niet The Day I Tried To Live (dat probeer ik elke dag naar beste vermogen te doen), maar wel de dag waarop ik plots moest beseffen dat een live optreden van Soundgarden in de originele bezetting er nooit meer in zou zitten…

 

 

* Superunknown was zondermeer de grote doorbraak voor Soundgarden, wat maakte dat ik een pareltje als Badmotorfinger pas later leerde kennen.

2 gedachten over “Soundgarden – Superunknown

  1. Benieuwd wanneer uw muzieksmaak gaat beginnen afwijken van de mijne. In die tijd zouden we qua muziek goed overeengekomen zijn. Al was ik wél stevig fan van Nirvana 😊

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s